Lokalizacja: Strona główna >> Sporty letnie >> Znicz olimpijski

Znicz olimpijski

Zapłonął on już w czasie letnich igrzysk olimpijskich w 1928 r. w Amsterdamie, a także w 1923 r. w Los Angeles. Na tych obu igrzyskach nie było to jednak uroczyste zapalenie znicza ogniem przyniesionym ze starożytnej Olimpii.

W 1934 na sesji MKOL w Atenach przewodniczący komitetu organizacyjnego igrzysk XI Olimpiady Teodor Leawald zaproponował aktualny rytuał zapalenia znicza. Rytuał ów stanowił nawiązanie do tradycji antycznych igrzysk olimpijskich, podczas których na ołtarzu Zeusa płonął święty ogień, zaś system sztafetowy który miał przenieść ogień z Olimpii do Berlina wziął swój początek od starożytnego biegu z  pochodniami.

Pomysłodawcą tego by ogień w Olimpii był zapalany za pomocą słonecznych promieni był działacz greckiego ruchu olimpijskiego Jean Ketseas, który został zainspirowany tekstem dotyczącym Numy Pompiliusza w „żywotach” Plutarcha.

Decyzją MKOL postanowiono włączyć tenże rytuał zapalenia znicza olimpijskiego do ceremoniału otwarcia Igrzysk. Zgodnie z owym ceremoniałem w ruinach świątyni Hery w Olimpii starożytnej, kobieta w stroju greckiej kapłanki zapalić miała ogień za pomocą skupionych słonecznych promieni. Zapalona pochodnia wędruje następnie do rąk klęczącego biegacza. Który jest zarówno pierwszym członkiem sztafety znicza olimpijskiego. Zawodnicy biegnąc przekazują  ogień ąż do odległych o 350 kilometrów Aten. Stamtąd różnymi sposobami przenosi się do miasta aktualnych igrzysk. Ostatni biegacz sztafety musi dotrzeć na stadion w dniu otwarcia igrzysk. Punktualnie o określonej porze. Niosąc pochodnie okrąża on bieżnię, zaś następnie wbiega na wieżę gdzie po pozdrowieniu publiczności zapala on znicz płonący przez cały czas trwania igrzysk.

Po raz pierwszy znicz olimpijski został zapalony ogniem z Olimpii podczas igrzysk XI Olimpiady w 1936 r. w Berlinie, natomiast na zimowych igrzyskach olimpijskich pierwszy raz znicz zapalono w 1948 r. lecz nie ogniem z Olimpii; zapalono go dopiero w 1964 r. na igrzyskach w Innsbrucku.

Na zimowych igrzyskach olimpijskich w 1948 r. w sanki Moritz znicz zapalił hokeista Richard Torriani lecz nie za pomocą ognia wzniecionego w Olimpii. W 1952 r. w Oslo znicz został zapalony przez Egila Nansena, wnuka wielkiego norweskiego badacza polarnego Nansena. Płomień ów został wzniecony w małej miejscowości Morgedal w telemarku od ognia z pieca w domu, w którym urodził się pionier narciarstwa norweskiego Sondre Nordheim, następnie zaś 94 biegaczy narciarskich dostarczyło ogień do odległego o 220 km Oslo.